ระบายใจ

ประโยชน์ของความไม่มี

++++++++++++++++++++++++++++

บางครั้งฉันอยากเป็นคนตาบอด...
จะได้ไม่ต้องเห็นภาพสงคราม
ภาพป่าไม้ถูกโค่น
ภาพสัตว์ในกรงขังที่เรียกว่า สวนสัตว์
โลกคงไม่ตัดสินคนกันที่หน้าตา
คงไม่ซื้อของที่เปลือกนอก
คงรักคนอื่นที่ตัวตนของคนนั้นจริง ๆ
คงไม่เกิดกระแสคลั่งดารา
คงประหยัดค่าเสริมสวยมากมาย

บางครั้งฉันอยากเป็นคนหูหนวก...
จะได้ไม่ต้องได้ยินเสียงคนทะเลาะกัน
ไม่ได้ยินเสียงปืนและระเบิด
เสียงผู้คนนินทา วาจาสกปรก
และสัญญาลวงของนักการเมือง

บางครั้งฉันอยากเป็นคนใบ้...
จะได้ไม่ต้องมีคนชวนนินทา
ไม่ต้องต่อล้อต่อเถียงกับใคร
ไม่ต้องเสียเวลาไปกับการพูดและไม่ทำ


แต่ว่าโลกยังมีภาพสวย ๆ ให้มอง...
ใบไม้แดงในฤดูใบไม้ร่วง
ใบหน้าเด็กไร้เดียงสา
รอยยิ้มของผู้คน
ดวงดาวบนฟ้า
ปลาที่ว่ายเสรีในน้ำ

โลกยังมีเสียงเสนาะโสตให้ได้ยินได้ฟัง...
เสียงแผ่วพลิ้วของดนตรี
เสียงครืนครั่นของน้ำตก
เสียงน้ำลำธารไหล
เสียงนกร้อง

โลกก็ยังมีเรื่องดี ๆให้พูดถึง...
มีคนเล่านิทานให้เด็กฟัง
เล่าเรื่องขบขันเรียกรอยยิ้มกันและกัน
และบอกต่อความดีของคนอื่น

บางทีหากเรารู้จักเปิดหู เปิดตา เปิดปากในบางเรื่อง
และปิดประสาทในบางเรื่อง
โลกของเราคงน่าอยู่และสวยงามกว่าเมื่อวาน...